نظر Saman Sedighi برای کتاب صوتی آخرین روز یک محکوم به اعدام

هوگو در این رمان، که در سال ۱۸۲۹ منتشر شد، از سبکی بدیع و پیشگامانه استفاده کرده است: تک‌گویی درونی به صورت اول‌شخص و در قالب یادداشت‌های روزانه. او با این شیوه، مخاطب را مستقیماً در ذهن و روان محکوم می‌نشاند و هر لحظه از هراس، امید، افسوس و اندوه او را از نزدیک تجربه می‌کنیم. از صدای پای نگهبان تا صدای زنگ ساعتی دوردست، همه چیز در نگاه او به موضوعی عظیم و هراس‌انگیز بدل می‌شود. فراتر از یک رمان؛ بیانیه‌ای انسانی این کتاب فقط یک داستان نیست، بلکه بیانیه‌ای آتشین علیه مجازات اعدام است. هوگو که بعدها به یکی از سرسخت‌ترین مبارزان لغو اعدام در فرانسه تبدیل شد، با این اثر کوشید تا افکار عمومی را نسبت به وحشیگریِ گیوتین حساس کند. او در مقدمهٔ سال ۱۸۳۲، صراحتاً اعلام کرد که «آخرین روز یک محکوم» یک رمان دفاعی برای لغو اعدام است.