نظر سعیده صالحی برای کتاب پرسه در سرگشتگی

من با سرعت کتاب رو می خوندم و میخواستم به بخشی برسم که کاروان ها به مقصد میرسند و آخرش فهمیدم کل داستان از مسیر گفته... البته که نویسنده و مترجم هر دو کارشون بی نظیر بود ولی هیجان داستان چندان زیاد نبود... البته من یک سوم آخر رو بدون وقفه خوندم و تمام شب بیدار موندم و تحت تأثیر داستان اشک ریختم... درسی که من ازش گرفتم این بود که: زندگی مسیره نه مقصد... و دوم: یکی شدن با تمام انسانها صرف نظر از تمام تفاوت هایی که داریم...