نظر جمال سلیمانی برای کتاب همزاد

شخصیت اصلی داستان، یاکوف پتروویچ گالیادکین، کارمند جزء و منزوی یک اداره دولتی در سن پترزبورگ است. او فردی مضطرب، خجالتی و گرفتار احساس حقارت است. زندگی او زمانی دگرگون می شود که با فردی روبه رو می شود که از هر جهت شبیه خودش است؛ مردی که همان نام، چهره و حتی برخی ویژگی های او را دارد. این «همزاد» به تدریج جایگاه اجتماعی و حرفه ای گالیادکین را تهدید می کند و او را به مرز فروپاشی روانی می رساند. «همزاد» اثری است که بیش از آنکه بر حادثه و داستان پردازی تکیه داشته باشد، بر کاوش در روان انسان متمرکز است. اگر به رمان های روان شناختی، مسئله هویت، جنون و ادبیات فلسفی علاقه دارید، این کتاب تجربه ای ارزشمند خواهد بود. هرچند ممکن است به اندازه آثار متأخر داستایوفسکی روان و جذاب نباشد، اما بسیاری از ایده هایی که بعدها در شاهکارهای او شکوفا شدند، نخستین بار در «همزاد» دیده می شوند