نظر جمال سلیمانی برای کتاب رستاخیز

کتاب رستاخیز آخرین رمان بزرگ لئو تولستوی است که در سال ۱۸۹۹ منتشر شد و بسیاری آن را جمع بندی اندیشه های اخلاقی، اجتماعی و مذهبی او می دانند. این اثر نسبت به شاهکارهای پیشین تولستوی، یعنی جنگ و صلح و آنا کارنینا، کمتر بر زندگی اشرافی و روابط خانوادگی متمرکز است و بیشتر به نقد نهادهای اجتماعی، قضایی، کلیسایی و طبقاتی روسیه می پردازد. «رستاخیز» را می توان سیاسی ترین و اخلاقی ترین رمان تولستوی دانست. پاسخ تولستوی ساده نیست. او معتقد است رستگاری نه از طریق مجازات دیگران، بلکه از طریق شناخت خطاهای خود و تلاش برای اصلاح آن ها حاصل می شود. به همین دلیل، «رستاخیز» بیش از آنکه یک رمان عاشقانه یا اجتماعی باشد، رمانی درباره بیداری وجدان است.