بیچارگان کتابی بود که آرام شروع شد اما هرچه جلوتر رفتم بیشتر درگیرش شدم. چیزی که برایم تأثیرگذار بود این بود که داستایفسکی بدون اغراق، فقر و تنهایی را به تصویر میکشد. در طول داستان مدام دلم برای شخصیتها میسوخت و پایانش هم حس تلخ و ماندگاری برایم داشت. با اینکه اولین رمان داستایفسکی است، نشانههای نبوغ او کاملاً در آن دیده میشود.