نظر Kiyavash_ برای کتاب رستم و ضحاک

اولین چیزی که من رو جذب این کتاب کرد، ایده ی فوق العاده ی اون بود؛ رویارویی رستم و ضحاک. راستش همیشه برای خودم هم سؤال بود که اگه بزرگ ترین پهلوان ایران در برابر بزرگ ترین نماد شر در اسطوره های ایرانی قرار می گرفت، چه اتفاقی می افتاد؟ نویسنده با تخیلی قوی سراغ این سؤال رفته و به نظرم از پس اون هم برآمده. نثر کتاب روان و خوش خوانه و داستان ریتم خوبی داره. فضاسازی مدرن، صحنه های نبرد هیجان انگیز و روایت ماجراجویانه باعث شد کتاب رو با علاقه دنبال کنم. یکی از نکات هوشمندانه ی کتاب، ساختار هفت خوانی اون بود. این شیوه ی روایت هم یادآور شاهنامه است و هم به داستان حس پیشروی و ماجراجویی می دهد؛ انگار همراه قهرمان از یک آزمون به آزمون بعدی قدم می ذاریم. اما بخشی که بیش از همه دوستش داشتم، ماجرای سهراب بود. جایی که روح سهراب در جسم بی جان رخش در ته چاه، حلول می کند تا در کارزار نبرد با ضحاک کنار رستم حضور داشته باشه. این قسمت برای من فقط یه اتفاق فانتزی نبود؛ بلکه نوعی آشتی نمادین بین پدر و پسری بود که یکی از تلخ ترین تراژدی های شاهنامه رو رقم زده اند. همین موضوع بار احساسی داستان را چند برابر کرد. (هرچند در فصل پایانی از این راز پرده برداشته شد.) در مجموع این کتاب، یه آفرینش خلاقانه از اسطوره های ایرانی بود و واقعا نویسنده رو تحسین می کنم که جرئت کرده بود دو چهره ی افسانه ای رو در مسیری تازه کنار هم قرار بده و از دل اون داستانی سرگرم کننده و پرهیجان بسازه. امیدوارم جلد دوم مجموعه هم به زیبایی جلد اول و حتی جذاب تر باشه و بی صبرانه منتظرم تا به رشته تحریر در بیاد.