نظر masoud ghaemi برای کتاب تسلی بخشی‌های فلسفه‌

کتاب از شش فصل مجزا تشکیل شده که در نگاه نخست ارتباط چندانی با یکدیگر ندارند، اما همگی در تلاش هستند تا از زاویه ای عمیق تر به یکی از مسائل و رنج های زندگی انسان بپردازند و راهی برای مواجهه بهتر با آن ارائه دهند. بخش قابل توجهی از کتاب (حدود ۶۰ صفحه) به مونتنی، فیلسوف دوران رنسانس اختصاص یافته و از آن جا که مونتنی بیش از آنکه دغدغه هستی شناسی داشته باشد به معرفت شناسی و شناخت انسان توجه می کرد، حضور پررنگ او در کتاب کاملاً قابل درک است. او مخاطب را با محدودیت ها، ضعف ها و کاستی های انسانی آشنا می کند و یادآور می شود که انسان بودن دقیقاً در گرو پذیرش همین نقص هاست. خودشناسی، شناخت صحیح روابط و نگاه واقع بینانه به زندگی از مهم ترین مضامینی هستند که در این فصل بارها بر آن ها تأکید می شود؛ هرچند به نظر بنده کیفیت ترجمه در برخی بخش ها خصوصا این فصل نوسان محسوسی دارد. در فصل پایانی نیز آلن دوباتن با پرداختن به نیچه، مخاطب را به پذیرش رنج های اجتناب ناپذیر مسیر و رویارویی فعالانه با آن ها دعوت می کند. کتاب در مجموع به خوبی به وعده ای که در عنوان خود می دهد وفادار می ماند؛ اثری که می تواند برای بسیاری از مخاطبان منبعی مناسب برای تسلی، تغییر زاویه دید و بازیابی توان ذهنی در مواجهه با دشواری های زندگی باشد.