نظر محمدرضا جوادی برای کتاب صوتی رستاخیز

رستاخیز کتابی نیست که با داستانش تو را میخکوب کند؛ کتابی است که با وجدان آدم بازی می کند. تولستوی در این رمان، برخلاف جنگ و صلح یا آنا کارنینا، کمتر دنبال خلق صحنه های باشکوه و درام های بزرگ است. او یک مرد اشراف زاده را جلوی اشتباه بزرگ زندگی اش قرار می دهد و بعد می پرسد: اگر واقعاً پشیمان باشی، تا کجا حاضری برای جبران بروی؟ داستان حول شخصیت نخلیودف و تلاش او برای جبران ظلمی که در حق کاتیوشا کرده می چرخد. نقطه قوت اصلی کتاب، تحول درونی شخصیت هاست. هرچه جلوتر می روی کمتر منتظر اتفاقات بیرونی هستی و بیشتر درگیر کشمکش های اخلاقی می شوی. بعد از چند صد صفحه تازه متوجه می شوند موضوع اصلی کتاب فکر و وجدان است، نه حادثه و هیجان. اما این کتاب برای همه نیست، اگر دنبال غافلگیری یا داستان پرسرعت باشی، احتمالا وسط کتاب خسته می شوی. تولستوی بارها داستان را متوقف می کند تا به نقد دادگاه ها، زندان ها، کلیسا و ساختار اجتماعی روسیه بپردازد. بعضی جاها حس می کنی داری مقاله اجتماعی می خوانی نه رمان. از نظر من، رستاخیز بیشتر از اینکه یک رمان باشد، وصیت نامه فکری تولستوی است؛ جایی که نویسنده دیگر فقط قصه گو نیست و می خواهد جهان بینی خودش را مستقیم به خواننده منتقل کند.