نظر مژگان پاک برای کتاب بوف کور

از کتاب خوشم نیومد، مرز واقعیت و خیال در هم آمیخته بود، احساس پوچی و ترس از مرگ و همزمان به پیشواز مرگ رفتن توسط نویسنده، که بارها تکرار شده بود، منو به این فکر انداخت که کلا صادق هدایت پتانسیل افسرگیه مزمن و بیماری روانی رو داشته که بعدها خودکشی کرده، باعث افسوسه که چه، صادق هدایت، چه ویکتور هوگو و ارنست همینگوی، آرتور کستلر، سیلویا پلات، و..... نویسندگانی اینچنینی، که با معضل افسرگیه شدید، اضطراب دائمی و ترس مبهم و بیماری دو قطبی کتابهایی با مظمون مرگ، ترس، شک، ناامیدی نوشتن. و در عین حال که نبوغ فراوان و خلاقیت داشتن، از خودشون برای آیندگان غم و غصه بیادگار گذاشتن...