نظر واو.آزاد برای کتاب عکس دسته جمعی با پدرخوانده

زنده یاد ایرج کریمی عقیده داشت "عشق سینما هرشب یه فیلم جدید دیدن نیست بلکه باید با تک فیلمی محبوب زندگی کرد و بزرگ شد"مصداق این تعریف  از یک "مخاطب مولف" عشق بازی دلپذیر صفی یزدانیان با اثر عمرش "پدرخوانده" بود که دومینوی تداعی گر یک ذهن زیباشناس رهسپارمون کرد به کهکشانی از خاطرات و عناصر و افکارِ در نگاه اول بی ارتباط ولی در عمق پرمعنا، بدون از کف دادن انسجام کلیت یک متن روایی/توصیفی. چگالی مفصل بندی دراماتیک ایده ها در نیمه اول کتاب بر نیمه دوم چربیده (نمونه نابش پیوند خوردن به چاپلین) که البته این عدم توازن را می توان به ماهیت خودانگیختگه اثر بخشید. ابهام بزرگ "عکس دسته جمعی با پدرخوانده" ناپیمونده باقی گذاشتن برخی مسیرهای واضح در حد شاه راه، حین پرسه های نویسنده در گستره سینما بود (از جمله ذکر خیری از "روزی روزگاری امریکای لئونه" که امتناع از روی کاغذ آوردنش تعجب زاست) به امید استمرار و قوام هرچه بیشتر این سبک ذوق ورزی دیریاب...