نظر erfan hezaveh برای رمان آنک آن یتیم نظر کرده

«آنک آن یتیم نظر کرده» اثر محمدرضا سرشار، یکی از مهم ترین رمان های دینی معاصر ایران و تلاشی موفق برای روایت زندگی پیامبر اسلام (ص) در قالب داستان است. بزرگ ترین نقطه قوت کتاب، ادبیات فاخر، فضاسازی کم نظیر و توانایی نویسنده در زنده کردن مکه و شبه جزیره عربستان پیش از اسلام است. سرشار با تکیه بر منابع کهن و بهره گیری از تخیل داستانی، تصویری انسانی از دوران کودکی و جوانی پیامبر ارائه می دهد. صحنه هایی چون مرگ عبدالمطلب، وداع با حلیمه و رنج های دوران یتیمی از تأثیرگذارترین بخش های کتاب اند. استفاده از تکنیک تعدد راوی نیز به روایت پویایی بخشیده، هرچند گاه باعث پراکندگی تمرکز خواننده می شود. با این حال، کتاب بی نقص نیست. درک عظمت بعثت، در گرو شناخت منجلاب اخلاقی جامعه عرب جاهلی است. کتاب در ابتدا احتمالا به واسطه تمرکز بر شخصیت شریف عبدالمطلب، تصویری خنثی و گاه مثبت از رسوم عرب نشان می دهد و ناگهان در یک قدمی بعثت، با شتابی گل درشت جامعه را غرق در فساد تصویر می کند. همچنین باید توجه داشت رمان تاریخ نگاری نیست؛ لذا برای پر کردن خلأهای داستانی، گاه از روایات تاریخی ضعیف تر با پتانسیل دراماتیک بالاتر (مثل برخی ماجراهای ورقه بن نوفل) استفاده شده است. در نهایت باید توجه داشت که این اثر یک رمان است، نه یک کتاب تاریخ. بنابراین نباید از آن انتظار بررسی های سندی و پژوهش تاریخی داشت؛ هرچند پشتوانه پژوهشی آن در مقایسه با بسیاری از آثار مشابه قابل توجه است. برای علاقه مندان به سیره نبوی در قالبی داستانی و خوش خوان، این کتاب اثری ارزشمند و لذت بخش است. علاقه مندان به تاریخِ مستند، می تونند به منابعی چون «فروغ ابدیت» (آیت الله سبحانی) یا جلد اول «تاریخ سیاسی اسلام» (رسول جعفریان) مراجعه کنند.