نظر آرشیدا یوسفی برای کتاب بوف کور

نقد و بررسی کتاب بوف کور: بوف کور رمانی نمادین است که در میان لایه های پیچیده اش اثری از هستی شناسی درون خود دارد. صادق هدایت چه در مقام نویسنده و چه از زبان راوی داستان درون مایه ای از دیدگاه فلسفی خود به زندگی را به مخاطب نشان داده. با تعمق در ساختار و نوع روایت صادق هدایت در بوف کور پی می بریم که این نویسنده در نگارش رمان خود به آثار ادگار آلن پو و سارتر توجه ویژه ای داشته است. در عین حال، از داستان ها و حکایات ایرانی غافل نبوده و به نوعی حال و هوای «هزارو یک شب» را در رمان خود پدید آورده است. بوف کور به زعم بسیاری از منتقدان ادبی ایرانی از برترین رمان های معاصر به شمار می آید. بااین حال، این رمان نتوانست در دنیای غرب، توجه ادیبان و ادب دوستان را چندان به خود جلب کند. ویژگی های کتاب: ترس، وهم، ناامیدی، صراحت در بیان واقعیت های هولناک و… ویژگی های شاخص بوف کور هستند که از همان صفحات ابتدایی، توجه مخاطبان تیزبین را به خود جلب می کنند. بوف کور رمانی درون گرایانه است که روایت های آن همگی از زاویه ی دید راوی ای منزوی بیان می شوند. نقاط قوت: جملات و عبارات کوتاه به فضای وهم آلود داستان کمک کرده است. اولین رمان مدرن ایرانی که به زبان انگلیسی ترجمه شد. از اولین آثار روانشناختی که لایه های درونی را واکاوی می کنند. از بهترین های روایت سورئال. نقاط ضعف: فضای تاریک و بیش از اندازه مبهم، انزوا، پوچی، غالب بودن صدای راوی ای مأیوس و ناامید. مضامین کتاب: پوچی، مرگ اندیشی، انزوا و روان پریشیِ راوی (همه ی شخصیت ها در نهایت در خود راوی جمع می شود) از مضامین عمده ی این کتاب است. خلاصه: راوی نقاش گوشه گیری است که سال هاست تصویر دختروپیرمردی را می کشد و در سیزده به در دختر را می بیند...