نظر Azyta برای کتاب خداوند الموت

کتابدخداونددالموتدجزاب ودویت داشتنیه این کتاب را باید بیشتر یک رمان تاریخی دانست تا یک کتاب تاریخ. نقاط قوت فضای قلعه الموت و زندگی در آن را جذاب و زنده تصویر می کند. شخصیت حسن صباح را پیچیده و چندبعدی نشان می دهد؛ نه کاملاً قهرمان و نه کاملاً شرور. کشمکش میان ایمان، قدرت، سیاست و فداکاری را خوب به تصویر می کشد. برای کسی که به تاریخ ایران و دوره سلجوقیان علاقه دارد، خواندنی و سرگرم کننده است. نقاط ضعف بعضی گفت وگوها و ماجراها سند تاریخی ندارند و حاصل تخیل نویسنده اند. مثل مکالمه حسن صباح با یارانش وداستانهای عاشقانه گاهی حسن صباح بیش از حد افسانه ای و اسرارآمیز جلوه داده می شود. برخی خوانندگان احساس می کنند نویسنده میان واقعیت تاریخی و داستان مرز روشنی نمی گذارد. اگر کسی بخواهد تاریخ دقیق یاد بگیرد، نباید فقط به این رمان تکیه کند. درباره حسن صباح در کتاب یکی از جذابیت های کتاب این است که این سؤال را مطرح می کند: «آیا حسن صباح یک آرمان گرا بود که برای عقیده اش جنگید، یا سیاستمداری بود که برای رسیدن به هدف از هر ابزاری استفاده می کرد؟» کتاب پاسخ قطعی نمی دهد و خواننده را به فکر وا می دارد. نظر منبه عنوان رمان، کتاب جذاب و ارزشمند است و می تواند آدم را به تاریخ الموت علاقه مند کند. اما به عنوان منبع تاریخی، باید با احتیاط خوانده شود و در کنار منابع تاریخی دیگر قرار گیرد