نظر راضیه کریمی برای کتاب خانه‌ای که ما را بلعید

این اثر از آن دسته داستان هایی است که بیش از تکیه بر اتفاقات بیرونی، روی فضاسازی، حس تعلیق و اضطراب پنهان کار می کند. نقطه قوت اصلی اش معمولاً در خلق یک فضای وهم آلود و ناآرام است؛ فضایی که خانه را فقط به یک مکان تبدیل نمی کند، بلکه آن را به حضوری زنده، تهدیدکننده و معنادار بدل می سازد. فضاسازی قوی: اگر به داستان های فانتزیِ تیره، رازآلود یا گوتیک علاقه داشته باشید، احتمالاً از حال وهوای کتاب لذت می برید. حس بلعیده شدن در داستان: کتاب تلاش می کند همان احساسی را به خواننده منتقل کند که عنوانش وعده می دهد؛ یعنی درگیر شدن با چیزی که آرام آرام شخصیت ها را در خود فرو می برد. بار نمادین: معمولاً چنین آثاری فقط روایت یک ماجرای عجیب نیستند، بلکه می توانند درباره ترس، گذشته، خانواده، یا زخم های پنهان هم حرف بزنند.