نظر شایان عبدی بسطامی برای کتاب دبی عزیز

--بدون اسپویل--یک کتاب خوب دیگه از مک فادن که یه مقداری ریتم متفاوتی از داستان های دیگش داشت. تقریبا تا نزدیکای بخش پایانی داستان ریتمی آروم داره و کم کم تنش میره بالا و در بخش پایانی به اوج خودش میرسه. بعضی جا ها هم کمی غیرمنطقی میشد. اما در کتاب های دیگه مک فادن هیجان تقریبا از فصل های وسطی داستان شروع میشه که بنظرم اونجوری بهتر بود، و بخاطر همین یک ستاره کم کردم. هر چند این سبک هم ایراد خاصی نداشت و به نظرم واسه تنوع خوب بود ولی اینا رو گفتم که بدونید با چه کتابی طرف هستید. ویراست کتاب و ترجمه خانم رحمانی نژاد مثل همیشه خوب و روان بود و ایراد خاصی ندیدم بجز یکی دو تا پاورقی که باید اضافه میشدن. تنها مشکل اصلی که توی ذوق میزد سانسور هایی بود که در کتاب انجام داده بودن ولی غیرمستقیم منظور رو میرسوندن و تا حدودی میشه حق داد. در مجموع خوندنش رو توصیه میکنم اما با این ذهنیت که کمی ساختار کتاب با ساختار همیشگی مک فادن متفاوت هست--دارای اسپویل--مثلا یکی از نقاط غیر منطقی داستان واسم بخش جسی هست که در انتها وارد داستان میشه. کل داستان به این وابسته هست که جسی هویت خودشو کوپر جا بزنه و اگر این کارو نمیکرد هیچکدوم از اتفاقا نمیتونست بیوفته. اما چرا باید جسی این کار رو بکنه؟ میتونست اسم هر شخص دیگه ای رو بگه که شبکه اجتماعی نداشته باشه. احتمال قوی وجود داشت این کارش بخاطر اینکه با کوپر باشگاه میره لو بره. بخصوص اینکه هارلی هم توی اون باشگاه کار میکرد. این قسمتش اصلا منطقی نیست.