نظر مهدی ربیعی تبریز برای کتاب دلسوزی: از سرزنش کردن خود دست بردارید و به خود اعتماد کنید

خیلی کتاب خوبی بود. از این جهت ک در فرهنگ ایرانی چه ادبیات کلاسیک و چ دنیای مدرن امروز همیشه به ما یاد دادن اگ میخوتی پیشرفت کنی باید از خودت انتقاد کنی. به خودت سخت بگیری. اگه پیشرفت نمیکنی ضعیفی و یه مشکلی داری. اما تو این کتاب برا اولین بار به ما یاد میده انتقاد از خود نه تنها چیزی رو بهتر نمیکنه بلکه اضطراب و افسردگی میاره. به ما میگه خیلی از اتفاقای بد زندگی ما به خاطر جبر جغرافیا و شانسه یا ژنتیک. پس ما لزوما خیلی توی احساسات منفی ک برامون اتفاق میفته دخیلی نیستیم. اما میتونیم خودمون رو با همه کاستی هامون بپذیریم و در لحظه باشیم و حداقل اون قسمتای خوب زندگی رو از دست ندیم. فرهنگ ایرانی بی نهایت ایرادگیر و منتقده و این کتاب دقیقا مقابل این فرهنگ وامیسته. تا زمانی ک خودمون رو با زشتی ها و نواقصمون نپذیریم هیچ پیشرفتی نمیکنیم ک هیچ صدمات روانی هم میبینیم. خودمون رو دوس داشته باشیم. خود نویسنده یه خانومیه ک بچش اوتیسم داره. از شوهرش طلاق گرفته و پدرش تو بچگی رهاش کرده. اما با همه این معضلات میتونه هنوز زیبایی زندگی رو ببینه. ادامه بده. یجاهایی هم خسته میشه اما به گفته خودش طبیعیه و باید بیای تو لحظه حال. این کتاب رو برا کسایی ک دائم از خودش انتقاد میکنن و تو خانواده هایی بزرگ شدن ک پدر مادر دائم از بچه ها انتقاد میکنن پیشنهاد میدم. به امید اینکه ملت ایران ملت عاشقی باشه