نظر Parisa برای نمایش صوتی در انتظار گودو

بعد از خوندن در انتظار گودو حس کردم کل نمایشنامه بیشتر از اینکه دربارهٔ اتفاقات بیرونی باشه، دربارهٔ حسِ انتظار کشیدنه. توی داستان عملاً اتفاق خاصی نمی افته و همین اولش عجیب بود، ولی کم کم انگار هدف نویسنده همین بوده که نشون بده آدم ها چطور گاهی تمام زندگیشون رو در انتظار چیزی می گذرونن که شاید هیچ وقت نرسه. رابطهٔ ولادیمیر و استراگون هم برام جالب بود؛ مدام بحث می کنن، خسته می شن یا می خوان برن، ولی باز کنار هم می مونن. حس کردم این وابستگی نشون می ده آدم حتی توی پوچ ترین شرایط هم به یکی نیاز داره که تنهایی اش کمتر بشه. به نظرم «گودو» هم فقط یک آدم مشخص نبود، بیشتر شبیه نماد امید یا معنی زندگی بود؛ چیزی که همه منتظرش هستن ولی معلوم نیست واقعاً وجود داشته باشه یا نه. چیزی که بیشتر از همه توجهم رو جلب کرد، فضای تکراری و خالی نمایشنامه بود که باعث می شد حس سردرگمی و بی هدفی شخصیت ها کاملاً منتقل بشه.