نظر Sharif برای کتاب صوتی بینوایان

چگونه باید برای بینوایان گزاره ای نوشت که در مسیر این اثر سترگِ بی مانند سنگریزه ای مزاحم تلقی نشود؟! بینوایان اثری است که برای دوباره خواندن آن و کشیدن لذت بی مانند آن به جانم دست به دامان آرزوی از بین رفتن حافظه خواهم شد. ویکتور هوگو در میانه ی قرن ۱۹ میلادی میان مرکب، دوات و نور شمع چه دریایی را به آتش تشنه ی ادبیات ریخته است! ویکتور هوگوی بزرگ یک راوی قهار بی طرف با دیدی واقع بینانه و بدون جهت گیری است. در روایت های او و شخصیت پردازی های او اندیشه های رادیکال جایی ندارد. بلکه هر خصلت و خصوصیت مشمول یک طیف است. نه کاملا سیاه نه کاملا سفید. بازه ای میان روشنایی و تیرگی. که هوگو در تلاش جهت پیش بردن بعضی شخصیت های رمان از نیمه شب به سحرگاه روشنایی است. در خصوص شاهکار شخصیت پردازی بینوایان زبان قاصر است. این تعداد شخصیت که هر کدام در خلال داستان به خوبی پرورانده و از هر قشر و مسلکی که باشند ارتباط آن ها با خواننده برقرار خواهد شد. ژان والژان آن شخصیت شکوهمند و محکم، صاحب آن تن نیرومند و قلبی بزرگ اوج این مهارت در قالب یک انسان است. هوگو حتی به علف زارها هم شخصیت می بخشد. به زنگ کلیسا. به زنگوله ی پای بابا فوشله وان. هوگو شخصیت تاریخ فرانسه را پرورانده است. در عین رعایت امانت و بیان صراحت. مستند و موجز. دقیق و طویل. به اندازه و کافی. سرگرم کننده و بی حاشیه. نبوغ هوگو در آمیختگی هنرمندانه میان تاریخ حقیقی و رمان آنقدر زبردستانه است که شخصیت های رمان در تار و پود تاریخ فرانسه جذب شده اند. هوگو از بسترهای مهم تاریخی و اتفاقات آن دریغ نکرده و دست از تشکر و امتنان از رشادت ها، جسارت ها و در خلال رمان نشُسته است.