نظر رها rafiei برای کتاب چشم‌ها بهترین بخش ماجرا

از محورهای اصلی رمان، وحشت فمینیستی است؛ وحشتی که از بدن زنانه آغاز می شود، اما به ساختارهای فرهنگی تعلق دارد. کیم در این اثر نشان می دهد زنان آسیایی چگونه در جوامع غربی میان انتظارات خانوادگی، نگاه های تبعیض آمیز و سوژه سازی جنسی گرفتار می شوند. نگاه استعاری او به «چشم» -در معنای نظارت، میل، سلطه و هویت-به تدریج تبدیل به موتیفی پررنگ می شود که نه تنها وضعیت روانی را، بلکه جایگاه اجتماعی زن شرقی در فرهنگ غربی را بازتاب می دهد. این لایه فمینیستی، کتاب را از یک تریلر صرف به تحلیلی از خشونت نمادین و فشارهای فرهنگی تبدیل می کند. بعد مهم دیگر رمان، تروما و فروپاشی خانوادگی است. کیم بدون اغراق یا ملودراما، نشان می دهد که چگونه رهاشدگی هیجانی، ناامنی کودکی و بار مسئولیتی که بر دوش فرزندان خانواده های مهاجر گذاشته می شود، می تواند ساختار هویت را بازنویسی کند. این کتاب بیش از آنکه درباره ی ترس باشد، درباره ی زخم هایی است که به شکل ترس بروز می کنند