نظر عرفان عبدلی برای کتاب صوتی طعم گس خرمالو

"طعم گس خرمالو" سومین کتابی بود که از رویا پیرزاد پس از "چراغها را من خاموش میکنم" و "عادت میکنیم"خواندم و از نظر جذابیت برایم رتبه ی سوم را داشت. این کتاب برخلاف دو اثر قبلی که داستانهای بلندی بودند شامل ۵ داستان کوتاه و نیمه بلند بود که ۴ تای آن با محوریت زنان و مثل اسم کتاب گس و ناراحت کننده بود. تک داستان"ساز دهنی"با محوریت مرد نوشته شده بود تا بار دیگر نشان دهد نوشته های زویاپیرزاد همان تخصص دلمشغولی، تنهایی، دغدغه ها و رنج ها و احساس زنان را در بردارد. تعدادی از داستانها حس فمنیستی نویسنده را به من میداد و معدود داستان هایی هم نه. با این حال در آثار زویاپیرزاد نباید دنبال اوج و فرود های تکان دهنده بود. قصه ها همین لحظات حال زندگی هستند که با جزئیات روایت شده اند. راوی هم اجرای قابل قبولی میگیرد.