نظر بی‌بی ریحانه برای کتاب هیچکس نامه نمی‌نویسد

هیچکس نامه نمینویسد آنچنان مرا تحت تأثیر قرار داد که چند روزی است که در فکر آنم. کتاب فوق العاده ایست؛ کلمه ای بهتر برای توصف این اثر ندارم. از آن دست کتاب هایی که کوتاه اند و در همان ۲۲۰ صفحه تمامی آنچه که نیاز است میگوید . قصه مرد جوانی که با سگش به اسم واجو سفر می کند. در پی تشنج هایی که در خانه گریبانش میشود به جاده میزند و اینگونه سه سالی است که شب ها در متل ها میخوابد. مکان هایی که در بدو ورود او و واجو صاحب متل میگوید سگ را نمی توانید به داخل ببرید؛ و این مشکل بزرگی برای مرد است زیرا که او بدون سگش جایی نمی رود و گاهی هم ادم ها به آن دو بد نگاه می کند! مردی به همراه سگ اش در متل! کتاب به خوبی نقد هایی هم به فرهنگ کره آن روزگار می کند و آنقدر ظریف که شما ممکن است به سختی متوجه آن شوید. شخصیت داستان یک قهرمان نیست بلکه گم گشته ایست که در خیابان ها قدم میزند. بدون مقصد خاصی سفر می کند و در پایان هر روز نامه ای می نویسد. نثر نویسنده بسیار منطقی است؛ او کاملا بی احساس جملات را ادا می کند با این حال احساسات خواننده را به خوبی برمی انگیزد و در آخر متوجه می شوید گونه هایتان از اشک خیس شده است. روابط آدم ها در این کتاب بسیار ساده تعریف شده؛ مسافر در طول سفر هروقت با آدمی برخورد می کند به جای آنکه نامش را بپرسد به او یک عدد می دهد؛ مثلا زنی با شماره ۷۵۱. می گوید حفظ کردن اعداد راحت است و خب در جهان فقط یک عدد ۱۳ وجود دارد اما ممکن است چندین نفر یک اسم مشترک داشته باشند! آن نامه ها را با این جملات پر می کند که امروزش چگونه بود و بعد تمبری بر آن میزند و تصمیم می گیرد برای کدام آدمی که در طول سفر دیده است بفرست و گاهی نامه هایی هم برای اعضای خانواده اش می نویسد. کتاب جملات تامل برانگیز بسیاری دارد.