بزرگترین جذابیت کتاب، رویکرد موراکامی به گذشتهاش است. او در این رمان، مضامینِ «جستوجوی گمشده» و «عشقِ دور از دسترس» را که در آثار دوران جوانیاش (مثل تعقیب گوسفند وحشی) وجود داشت، با پختگیِ یک نویسنده ۷۰ ساله بازخوانی میکند. شخصیت اصلی (راوی) که در جوانی عاشق دختری بوده و سالها بعد در دوران میانسالی دوباره در پی یافتنِ آن «شهر» است، نمادی از جستوجویِ انسان برای یافتنِ بخشهای فراموششده و دفنشدهی وجود خودش است.
«شهر و دیوارهای نامطمئنش» کتابی برای «درک کردن» نیست، بلکه کتابی برای «غرق شدن» است. اگر به دنبال تعلیقهای تند و داستانی با ضربآهنگ سریع هستید، احتمالاً این کتاب انتخاب مناسبی نیست. اما اگر به دنبال یک تجربه مراقبهگونه، غمانگیز و در عین حال امیدوارانه درباره تنهایی، حافظه و معنای «خود» هستید، این کتاب یکی از آثار درخشان و جمعبندیکننده کارنامه موراکامی محسوب میشود.
«شهر و دیوارهای نامطمئنش» کتابی برای «درک کردن» نیست، بلکه کتابی برای «غرق شدن» است. اگر به دنبال تعلیقهای تند و داستانی با ضربآهنگ سریع هستید، احتمالاً این کتاب انتخاب مناسبی نیست. اما اگر به دنبال یک تجربه مراقبهگونه، غمانگیز و در عین حال امیدوارانه درباره تنهایی، حافظه و معنای «خود» هستید، این کتاب یکی از آثار درخشان و جمعبندیکننده کارنامه موراکامی محسوب میشود.