نظر Parisa برای کتاب صوتی غول مدفون

یکی از آرام ترین و در عین حال غم انگیزترین رمان های Kazuo Ishiguro است؛ کتابی که در ظاهر درباره سفری افسانه ای در سرزمینی مه آلود بعد از جنگ های آرتوری ست، اما در عمقش درباره حافظه، فراموشی و زخمی ست که آدم ها و ملت ها سعی می کنند دفن کنند. فضای رمان عجیب و مه آلود است؛ تقریباً همه چیز در هاله ای از فراموشی اتفاق می افتد. آدم ها گذشته شان را کامل به یاد نمی آورند و همین سؤال اصلی کتاب را می سازد: آیا فراموشی گاهی برای ادامه زندگی لازم است؟ یا حقیقت، حتی اگر دردناک باشد، باید به یاد آورده شود؟ رابطه زن و شوهرِ پیرِ داستان — اکسل و بئاتریس — قلب احساسی رمان است. آن ها در ظاهر عاشق و آرام اند، اما هرچه بیشتر در مسیر سفر پیش می روند، کم کم حس می کنی شاید گذشته ای وجود داشته که فراموش کردنش باعث دوام رابطه شان شده. ایشی گورو خیلی ظریف نشان می دهد که عشق همیشه فقط بر پایه حقیقت کامل بنا نشده؛ گاهی آدم ها با نادیده گرفتن بعضی زخم ها کنار هم می مانند. اما کتاب فقط شخصی نیست؛ درباره حافظه جمعی هم هست. «غول مدفون» در واقع می تواند نماد خشونت ها و نفرت هایی باشد که جامعه زیر خاک پنهان کرده تا صلح حفظ شود. و رمان مدام این سؤال ترسناک را تکرار می کند: اگر همه چیز را به یاد بیاوریم، آیا دوباره از هم متنفر خواهیم شد؟