نظر Parisa برای کتاب صوتی نه آدمی

یکی از صادقانه ترین و دردناک ترین رمان هایی ست که درباره بیگانگیِ انسان نوشته شده. دازای در این کتاب انگار روحِ زخمیِ یک آدم را بدون محافظ جلوی خواننده می گذارد؛ انسانی که از کودکی احساس می کند با بقیه فرق دارد و هیچ وقت نمی تواند «طبیعی» مثل دیگران زندگی کند. شخصیت اصلی، اوبا یوزو، مدام نقش بازی می کند؛ شوخی می کند، دیگران را می خنداند و ماسکِ آدمی عادی را می زند، اما درونش پر از ترس، پوچی و ناتوانی در برقراری ارتباط واقعی با آدم هاست. همین موضوع کتاب را این قدر دردناک می کند: او نه یک هیولاست، نه آدم بدی؛ فقط انسانی ست که نمی تواند خودش را متعلق به دنیا احساس کند. دازای در رمان خیلی بی رحمانه درباره افسردگی، اعتیاد، شرم، تنهایی و فروپاشیِ هویت حرف می زند. اما قدرت کتاب در این است که این رنج ها را رمانتیک یا قهرمانانه نمی کند. همه چیز خام، خسته و واقعی است؛ انگار نویسنده دارد اعتراف می کند، نه داستان تعریف. برای همین خیلی ها موقع خواندن حس می کنند دارند دفترچه شخصیِ یک آدم شکسته را می خوانند. یکی از تلخ ترین ایده های کتاب این است که «انسان نبودن» در واقع یعنی ناتوانی در ارتباط گرفتن با جهان و دیگران. یوزو کم کم آن قدر از خودش و آدم ها فاصله می گیرد که احساس می کند دیگر حق ندارد خودش را “آدم” بداند. و چون زندگی خودِ Osamu Dazai هم پر از افسردگی، خودویرانگری و تلاش های متعدد برای خودکشی بود، مرز بین نویسنده و شخصیت اصلی مدام محو می شود. همین باعث می شود کتاب حس عجیبی از حقیقت داشته باشد؛ انگار نویسنده دارد آخرین لایه های روحش را روی کاغذ می گذارد. بعضی آدم ها تمام عمر تلاش می کنند شبیه بقیه به نظر برسند، در حالی که درونشان عمیقاً احساس میکنند به این دنیا تعلقی ندارند….