نظر Parisa برای کتاب صوتی آپارتمان پنج سویم

از آن کتاب هایی ست که بیشتر از اینکه فقط «روایت» باشند، حسِ خفگی، تنهایی و زخم های پنهان آدم ها را منتقل می کنند. مینه سۆیوت آدم های به ظاهر معمولی را وارد فضایی می کند که کم کم می فهمی هرکدامشان یک شکست، وسواس یا تاریکیِ پنهان با خودشان حمل می کنند. آپارتمان در کتاب فقط یک ساختمان نیست؛ انگار نماد ذهن انسان است، با اتاق هایی بسته، رازهایی کهنه و آدم هایی که کنار هم زندگی می کنند ولی عملاً از هم دورند. شخصیت ها مدام دنبال عشق، نجات یا دیده شدن اند، اما اغلب بیشتر در تنهایی و آشفتگیِ خودشان فرو می روند. سبک نویسنده هم خیلی مهم است؛ روایت ها حالتی کابوس وار و روان شناختی دارند. مرز واقعیت، خیال و جنون گاهی محو می شود و همین باعث می شود کتاب حس سنگین و ناآرامی داشته باشد. موقع خواندنش انگار مدام بین دلسوزی برای شخصیت ها و ترس از تاریکیِ درونشان معلق می مانی