نظر محمود توتونچی برای کتاب کا30یا

از نظر من این کتاب مثل این می مونه که آدم با یه کلیدِ دست سازِ عجیب و غریب، درِ اتاقِ مخفیِ ذهنِ خودش رو باز کنه. توی این داستان، «کاثیا» اون چیزِ مرموز و غریبی نیست که از بیرون میاد، بلکه همون صدای بلندِ ناخودآگاه خودته که باهاش درگیر میشی. جالبیش اینه که نویسنده کاری می کنه که دیگه ندونی کجای این ماجرا خوابه و کجای بیداری. راستش یه جاهایی کتاب انقدر درست و حسابی شما رو توی اون دنیای غیب غرق می کنه که ممکنه آدم عادی حس کنه داره محو میشه. اما برای من، اونجایی که کتاب واقعاً حال وهوای خوبی پیدا می کنه، دقیقاً همون جاییه که بهت یادآوری می کنه این قصه ها برای این نیست که جای فکر و انتخاب خودت رو بگیری؛ وگرنه به جای راهِ روشنایی، ممکنه توی تلهِ وسوسه ی یه موجودِ مرموز بیفتی.