نظر سپیده شفائی برای کتاب داستان بامزه

رمان متوسطی بود. داستان یک دختر درونگرا به نام دافنه که نامزدش به نام پیتر در استانه ازدواج، اونو ترک می کنه و میره با قدیمیترین دوستش نامزد می کنه و دافنه مجبور به هم خونه شدن با دوست پسر نامزد جدید پیتر یعنی مایلز میشه و برای سوزوندن دل نامزد سابقش میگه که با همخونه ایش در رابطه است. ایده داستان شبیه بعضی سریالهای رمانتیک کره ایه که اتفاقا مثل کلیشه اون سریالها، اواخر داستان مشکلی بین دو شخصیت اصلی پیش میاد و مدتی از هم دور میشن و دوباره بهم بر می گردن. البته با توجه به تفاوت فرهنگ غرب و شرق، اتفاقات میانی داستان شباهت کمتری به سریالهای کره ای داشت. ترجمه داستان خوب بود و مترجم زحمت زیادی کشیده بود که بخشهای سانسور شده رو قابل تجسم و فهم برای خواننده بکنه و در چندین بخش هم کارش خوب بود. شخصیت پردازی دافنه در داستان خوب و قابل قبول بود و چون من خودم هم ادم درون گرایی هستم و از غافلگیری خوشم نمیاد خیلی از اوقات واکنشهای اون رو درک می کردم. البته نه همه اش رو. چون بخشی به دلیل اختلاف شخصیت و طرز تفکر و بخشی به دلیل اختلاف فرهنگی با طرز فکر من سازگار نبود. ولی به نظرم شخصیت پردازی مایلز خیلی مشکل داشت. برخلاف ترومای روحی دوران کودکی دافنه ناشی از رفتار پدرش، من هیچ ارتباطی بین اثر ترومای روحی رفتار والدین بر شخصیت دوست داشتنی و رفتار کنونی مایلز پیدا نمی کردم. گاها بین اتفاقات با صحبتهای بعد از ان هیچ نسبت و ارتباطی وجود نداشت. مثل صحنه فرار دافنه از مهمانی رقص و بعد صحبتها و اعترافات مایلز که به دلیل شدت بی ارتباطی به نظر من میومد یا بخشی اش سانسور شده یا مترجم بد ترجمه کرده یا واقعا بد نوشته شده. گاه رفتار شخصیتها بخصوص مایلز بیشتر شبیه رفتار یک نوجوان بود تا یک مرد نزدیک ۴۰ سال.