نظر صبا الرحمن برای کتاب صوتی پس از تاریکی

ژانر این کتاب را اجتماعی معرفی می کنند، و حقیقتاً هم همین طور است؛ اما نه از آن جنس رمان های اجتماعی پرهیاهو، بلکه اجتماعی در معنای خاموش و شبانه اش. حین خواندن کتاب، انگار از نیمه شب تا سپیده دم همراه ماری در خیابان های خلوت توکیو قدم می زنید؛ میان کافه های شبانه، نور سرد چراغ ها و آدم هایی که هرکدام داستانی طولانی و ناگفته را با خود حمل می کنند. قدرت اصلی کتاب برای من، فضاسازی فوق العاده ی آن بود. موراکامی با جزئیاتی دقیق و آرام، فضایی خلق می کند که حس می کنید صرفاً در حال خواندن نیستید، بلکه «نظاره گر» هستید؛ نظاره گرِ زندگی مردم در یک شب سرد توکیویی. همه چیز حالتی سینمایی دارد؛ انگار دوربینی خاموش از پشت شیشه ها، خیابان ها و اتاق ها عبور می کند و فقط تماشا می کند. در عین حال، کتاب سرشار از نماد و معناست؛ خواب عمیق اِری در مقابل بیداری ماری، مرز میان خواب و واقعیت، تنهایی آدم ها در شهری شلوغ، و حتی شخصیت زن مهاجر چینی که هرکدام می توانند استعاره ای از بخشی از جامعه یا درون انسان باشند. موراکامی بدون آنکه مستقیم چیزی را توضیح دهد، مدام خواننده را وادار می کند پشت اتفاقات ساده، معنای عمیق تری جست وجو کند. و شاید یکی از زیباترین ویژگی های کتاب این باشد که شخصیت هایش بیش از حد واقعی اند؛ طوری ملموس و آشنا که احساس می کنید نمونه ی همه ی آن ها را جایی در زندگی دیده اید. آدم هایی معمولی، با تنهایی ها، سکوتها و کسانی که رازهایی دارند... که هرگز آن را برملا نمی کنند.