نظر ارزو برای کتاب عیبی ندارد اگر حالت خوش نیست

یه جای کتاب خطاب به آدمهایی که در سوگ عزیزشون یا هر غمی دیگری بهش میگن حتما حکمتی بوده حتما این غم تو رو رشد میده و بزرگتر می کنه؛ گفته چرا باید حتما از دست بدی تا رشد کنی چرا فکر فکر نکنیم آدمها می توانند در خوشحالی هم رو خودشون کار کنند و رشدکنند و گفتن این حرف به آدم سوگوار جز اضافه کردن به دردهاش فایده ای نداره، ما می خواهیم طرف مقابل رو آروم کنیم ولی واقعا برای آروم کردن آدمها بخصوص تو ناراحتیهاشون لازم نیست حتما یه حرفی بزنیم گاهی سکوت کردن و شنونده بودن و موندن کنار یه آدمی که غم داره حالا هر غمی؛ بهتر از حرف زدن و دلداری دادنه