نظر مهرداد قضایی برای کتاب صوتی مرگ ایوان ایلیچ

یکی از حال خوب کن ترین کتاب ها که قشنگ حکم تراپی رو حداقل برای من داره کتاب «مرگ ایوان ایلیچ» هست. قلم تولستوی و اون خط روایت بینظیرش قشنگ یه کاری میکنه که نتونی کتاب رو زمین بذاری. به نظرم تولستوی می خواست تو این کتاب چند حرف مهم رو به صورت غیر مستقیم بزنه: ۱. همه زندگی های مرتب، لزوماً زندگی های درستی نیستند. خیلی وقتا میشه که حس می کنیم همه چیز داریم؛ شغل، خونه، احترام، موقعیت اجتماعی؛ اما هنوز جای خالی خیلی چیزا رو تو زندگیمون حس می کنیم! ۲. خیلی وقتا میشه که می بینیم ما به جای زندگی کردن، فقط نقش زندگی موفق رو داریم بازی می کنیم. یکی از تلخ ترین حرف های تولستوی همینه: اینکه ماها گاهی سال ها همون چیزی میشیم که جامعه ازمون می خواد، و این اون چیزی نیست که واقعاً می خواستیم داشته باشیمش! ۳. موفقیت اجتماعی همیشه به معنای رضایت درونی نیست. خیلی وقتا میشه که از بیرون همه چیز عالی به نظر می رسه، اما درونمون پر از اضطراب، پوچی و سؤال های بی جوابه. ۴. مرگ فقط پایان زندگی نیست؛ معیار سنجش زندگیه. تولستوی با مرگ، زندگی رو قضاوت می کنه. نشون می ده وقتی همه ظواهر کنار برن، اون موقع مشخص میشه چه چیزهایی واقعاً ارزش داشتن و چه چیزهایی فقط تزئینی بودن. ۵. آدم تا وقتی فرصت داره، باید از خودش بپرسه: آیا دارم زندگی خودم رو زندگی می کنم؟ این سؤال، قلب کتابه. نه شغل، نه جایگاه، نه نظر دیگران؛ هیچ کدوم واقعا نمیتونن جای این پرسش رو بگیرن. ۶. جامعه گاهی ما رو به سمت زندگی نمایشی هل می ده. تولستوی خیلی قشنگ نشون می ده چطور آدم ها کم کم یاد می گیرن «آبرومند»، «موفق» و «قابل قبول» به نظر برسن، حتی اگر از درون چیزی کم داشته باشند.