نظر م مسعودی برای کتاب روان‌های آزرده

داستان دیگرگونه ای بود از روایت های بسیار از حال و هوای سرزمینهایی که از جنگ تاثیر پذیرفته اند اما جنگی که هیچ باور و اعتقادی در پس آن نیست. هیچ ایدئولوژی و خواسته ای از طرفین جنگ بازگو یی نشده و داستان صرفاً حول و حوش شهرها و روستاهایی است که در سرزمین های در گیر جنگ هستند و زندگی اسف بار مردم عادی و سودجویی وطمع ورزی خواص و افراد مرتبط با آن ها است. رسیدن به بخش اصلی داستان حوصله زیادی می خواهد که با ناباوری به خرج دادم تا بلکه به دستاوردی برسم. مسلماً حتی در شرایط اسف بار جنگ هستند لحظاتی که می تواند درخشش خورشید را زیباتر کند و انگیزه برای ادامه زندگی را دلیل باشد ولی نویسنده با روان آزرده و بیمارش هیچ چیزی ارائه نداده و در آخر با باز گذاشتن حقیقت ماجرا حتی از قتل طفل خردسالش به راحتی و آسایش گذشته و جامعه ای افسرده؛ خطاکار؛ دل مرده و نا امید ترسیم کرده که نظیرش را فقط در نوشته های صادق هدایت دیده ام. اگر چه جنگ منفور است (ناگزیر گاهی گریزی از آن نیست برای حفظ ارزش های وجودی و اعتقادی که دلیل زندگی است) به اعتقاد من نویسنده حتی اگر در بهشت هم ساکن بود تلاش می کرد دلیلی برای گلایه و سیاه نمایی بیابد. در هر صورت ممنون از کتابراه برای تنوع در کتاب ها و رمان هایی که در اختیار مخاطبانش می گذارد ولی اگر این مطلب را برای تصمیم گیری در مورد انتخاب این کتاب می خوانید، توصیه اش نمی کنم چون جز پوچی و ابتذال به نظرم دستاوردی ندارد و حتی ارزش روان شناسی و آگاهی بخشی هم ندارد. موفق باشید و پرتوان.