نظر S.H.Z . ASTRONAUT برای کتاب سادی

این کتاب باید خونده بشه. داستان، قلم نویسنده و شخصیت ها همه قوی بودن ولی میگم این کتاب رو بخونین چون یکی از زیبا ترین پایان ها رو داره؛ پایانی که نه بهت وعده میده و میخواد الکی امیدوارت کنه و نه بی جهت سرهم بندی میکنه و رد میشه چون جرئتش رو نداره حقیقت رو بگه، نه. این پایان نمیزاره بیخیالش بشی. تو ذهنت میشینه ولی چیزی رو دیکته نمیکنه. میزاره تصمیم بگیری، تصمیم اینکه چی میخوای، تصمیم اینکه چی درسته، اینکه باید چی بشه. این کتاب طوری تموم میشه که حس میکنی همین الان اونجا بودی. که همه رو می شناختی و میخوای اوضاع درست بشه اما نه با یه خوش باوری ساده، بلکه با یه ایده درست و کاربردی. شاید بعضی افراد این مسائل رو به سیاست گره بزنن و بگن مال کشور های دیگه ست اما این کتاب ظلم رو در بطن همه جوامع به چالش میکشه. درباره کارهای ساده ای که میتونه یه خانواده رو بیچاره کنه، درباره ساختاری که به ظاهر عادی و درسته ولی میتونه درد و زخم به جا بزاره و درباره مسئولیت حرف میزنه. مسئولیت در قبال همدیگه. مسئولیت اینکه هم رو جدی بگیریم اینکه سعی نکنیم اوضاع به هم بریزه تا به کسی کمک کنیم. مسئولیتی مهم، خطیر و درعین حال ساده پنداشته شده ی اهمیت دادن؛ اونم در شرایطی که هنوز هیچ اتفاقی نیفتاده . شرایطی که همه چی خوبه و هیچ کس فکرشو هم نمیکنه که فقط کمی تعلل تو این کار میتونه یه نفر رو آواره کنه چون اون فرد هیچ حسی نداره که کسی بهش اهمیت میده که کسی هست که هواشو داشته باشه. گاهی یه پافشاری رو تعصبات و گاهی یه بی تفاوتی در اثر کشیدن مواد، جالب اینه که هر دو اینا یکی هستن فقط اولی دیده نمیشه و دومی دیده میشه و با سرعت بیشتری ویران میکنه. جدی میگم لطفا حواستون رو جمع کنید بعضی چیزا شوخی بردار نیست.