نظر Alireza.Khan برای کتاب صوتی ابله

رمان ابله را باید سوگ سرودی قدّیس مآبانه بر احتضار معصومیت در مذبح ابتذال بشری انگاشت؛ اثری که در آن، نه با جوهر، که با خون اضطراب و شهود متافیزیکی کتابت می کند. شاهزاده میشکین، تمثال روحی ست مطهّر و ملکوتی که در اقلیم متعفّن شهوت، حرص و جنون، چون شمعی قدسی ذوب می شود و فرو می میرد. داستایفسکی در این رمان، با سلوکی روا نکاوانه و بیانی مکاشفه آلود، اعماق ظلمانی نفس انسانی را می درد و از دل تباهی، تراژدی باشکوه رنج را استحصال می کند. «ابله» صرفاً رمان نیست؛ مکاشفه ای ست مالیخولیایی، که ذهن را مسموم، روح را مجروح و وجدان را تا واپسین ساحت تأمل می فرساید. این اثر، از آن نوادر ادبی ست که پس از اتمام، همچون کابوسی فاخر، تا سال ها در هزارتوی ضمیر مخاطب پرسه می زند.