نظر ᕙ⁠(⁠͡⁠°⁠͜⁠ʖ⁠͡⁠°⁠)⁠ᕗ برای رمان انجمن شاعران مرده

من واقعا داستان رو درک میکردم چون چنین حسی که تاد، نیل، چارلی و..... به معلمشون داشتن رو من هم حس کردم و این حس رو به معلم ادبیات خودم مدیونم چون این روش زندگی و این احساس شخصیت تنها از معلم هایی با قدرت درک و تخیل بالا نشئت میگیره و سال اول متوسطه ی اولم رو از یاد نمیبرم که معلم ادبیات عزیزی داشتم این معلم ها در جهان کم یاب اند و احساس خوشبختی میکردم وقتی در کنار معلمم شعر مینوشتم احساس ازادی و دور از افکار وحشتناک زندگی و معلمم هرگز تشویقش رو از من دریغ نکرد من هرگز پیشرفت دوستانم رو در ادبیات از یاد نمیبرم دوسال بعد که کلاس نهم شدم خانوادم مدرسه ی من رو تعویض کردن چون فکر میکردند دوستان من روی درس خوندن من تاثیر گذاشتن و من حالا در طی این چند سال که دارم برای پزشک شدن تلاش میکنم هرگز معلم ادبیاتی مانند معلم خودم ندیدم و از اون غمگین تر اینکه حتی معلم خودم هم ازیاد برده بودم. از نویسنده برای یاد اوری گذشته ای که داشتم تشکر میکنم. و همچنین از دبیر ادبیات خودم (خانم روزشاد🌱) با ژرفای وجودم سپاس گزارم که به من کمک کرد تا یاد بگیرم زندگی تنها برای زیستن و علاقه ی به اون هست نه تلاش برای پست و مقام و در لحظه لحظه های زندگی باید خوش بود.