نظر م مسعودی برای کتاب نه حوا، نه آدم

با مطالعه هر کتاب دریچه ای تازه از جهان به روی شما گشوده می شود. این رمان خصوصا چون از نوع ثبت خاطرات جهانگردی و دیدگاه خاص نویسنده راجع به کشور ژاپن و آداب و رسوم این کشور است شاید به نوعی قابل توجه باشد ولی در انتقال فرهنگ اصیل ژاپن به نظرم کامل نیست. نویسنده فقط از دوستی و آشنایی خود با جوانی از طبقه خاص نوشته و کمتر در بطن جامعه حضور داشته است. در کوه پیمایی به همراه گروهی از مردم از اقشار مختلف هم راه خودش را رفته چه در مسیر رفت و چه در مسیر برگشت و تعاملی با دیگران نداشته و در ادامه خوی غربی که اصلا با شرقی ها سازگار نیست زیرا هیچ نوع تعهدی را پذیرا نیست هر چند به حق باشد و در پی آزادی مطلق بدون هیچ ملاحظه ای از ادامه رابطه پرهیز می کند و به وطن اصلی اش برمی گردد. شاید بتوان گفت که خواندن این کتاب خواننده را از این توهم که همسو شدن با فرهنگ کاملا متفاوت به راحتی شدنی است در می آورد و واقعیت را نمایان می کند. شکل ارائه داستان هم چیز جذاب و خارق العاده ای نداشت و صرفا بیان خاطرات به شکل سردستی بود و تعجب می کنم از استقبالی که میگویند جذب کرده و به نظرم فقط به کار فیلمنامه های هالیودی می آید. به هر حال مطالعه اش خالی از لطف نیست و شاید اگر خیلی وقتتان پر اهمیت نباشد می شود چند ساعتی سرگرم شد.