نظر سپیده شفائی برای کتاب دختری با چشمان توخالی

کتاب خوبی بود. اما انقدر جذاب نبود که نشه بین خوندنش وقفه انداخت. البته اشکالاتی هم داشت، مثلا بیان مکان، روز و ساعت دقیق اتفاقات هر بخش داستان هیچ ضرورتی نداشت. فقط کافی بود تاریخ اتفاقات گذشته ذکر می شد، مکان ها در حین خوندن هر بخش مشخص می شد. یا بیان پراکنده اتفاقات و بخشهای مربوط به گذشته یا حال در ۲/۳ پایانی کتاب که گاها هیچ ارتباطی به بخشهای قبل و بعد نداشت اصلا جالب نبود و می شد ترتیب وقایع طوری تنظیم بشه که خواننده انقدر گیج نشه. بخصوص اینکه در ۲/۳ پایانی کتاب، افراد جدیدی وارد داستان می شدند که به دلیل پراکندگی بخشها، هر بار شخصیت اصلی هر بخش عوض می شد خواننده باید کلی فکر می کرد که این شخصیت اصلا کی بود و به کدام بخش یا واقعه مربوط می شد! گرچه قاتل داستان تا حدی از اوایل یا اواسط داستان قابل پیش بینی بود، اما به نظر من، چرخش و پایان داستان، خوب، منطقی و قابل باور بود و مثل برخی از داستانهای جنایی برخی از نویسندگان، غیر منطقی و غیر واقعی نبود. گرچه شاید اینکه اتفاقات پایان داستان توسط پلیس به خوبی تحقیق نشد و یکی از مجرمین نهایتا به جزای مناسب نرسید، برای برخی خواننده ها خوشایند نباشد، ولی در کل کتاب، هیچ تحقیقات پلیسی درست انجام نشده بود و در زندگی واقعی هم همه مجرمین به جزای مناسب نمی رسند. همین طور در این داستان، به اثر رسانه های زرد و خبرنگاران اونها و پاپاراتزی ها و علاقه جامعه به برچسب گذاری روی افراد، در نابودی زندگی بعضی افراد که بی گناه وسط یک ماجرا قرار گرفته بودند به خوبی اشاره شده بود.