نظر دلارام کاشانی برای کتاب اگر صورت تو را داشتم

به شدت زنانه و غمگین بود! نه اون مدل غمگینی که سد اندینگ باشه یا بشینی باهاش گریه کنی، از نوع غمگینی که غم های درونی شده و خو گرفته ی جامعه ی زنانه رو نشون میده. جالب اینجا بود که برعکس سریال های کره ای که مرد های توش اونقدری حامی و مهربون و با اخلاق و باشعورن که آدم از تعجب و حسادت شاخ درمیاره، مرد های این کتاب اکثرا بیشعور و خائن و به درد نخورن! یعنی تقریبا مثل اکثر کتاب های فمنیستی معمول و نه کی دراما ها... بابت این از نویسنده ممنونم فکر میکردم مردهای کره ای از خمیرمایه دیگه ای هستن ولی انگار سریال ها تخیلی ان و مرد ها همه جا یه جورن! حالا شاید نه اینقدر بدبینانه ی فمنیستی ولی خب دیگه... خودتون متوجه اید. شخصیت های کتاب یکم اغراق شده ان ولی قابل درکن و شاید خیلی از زن ها اینطور احساساتی رو تجربه کرده باشن. قسمت قشنگ داستان اینجاست که مشکلات هیچ کدوم حل نمیشن ولی هر کدوم از شخصیت ها به نوع خودش با مشکلاتش و با یکم کمک از طرف دوست هاش، کنار میاد و فقط میپذیرتشون. پایان کتاب میشه گفت بازه و فکر کنم هدف نویسنده هم فقط نشون دادن زن ها و احساسات و مشکلاتشون بوده به خصوص در مورد پول و زیبایی و حمایت عاشقانه. در مجموع کتاب بدی نیست و برای من جذاب بود. با این که فمنیست یه موضوع قدیمیه ولی همچنان یه معضل جهانیه ولی به یه شکل جدید و به روز شده به خصوص توی آسیا آزادی هایی که به زن ها داده شده، مثل حق کار، حق پوشش دلخواه، حق تصمیم ازدواج و... یه جور بند های جدیدی براشون ساخته که محکم تر از قبل دست و پاشون رو ببنده.