نظر Autumn ✨🪔 برای کتاب اشک‌هایی که در سکوت جاری شدند

اول این نکته رو بگم که تو نظرات خوندم که همه گفته بودن شخصیت مرد داستان رویایی بود و برای من به شخصه باعث تعجب بود!!! چون کارای که گراهام کرد از کمترین فداکارای‌ها و عشق ورزی‌های که زنان اطراف زندگیم میبینم کمتر بود. تنها چیزی که برای من دوباره اثبات شد اینکه ثبات و گرما و عشق زنده یک رابطه تنها وقتی پایداره که مرد عاشق تر باشه، مرد یک زندگی باید ابراز گر، عاشق پیشه و زن دوست باشه. در فرهنگ ما بواسطه مذهب و تفکرات زن ستیزانه در اکثریت مواقع یکی از قویترین راه‌های که تبلیغ و تشویق میشه اینکه زن همسرشو به ازدواج دوم ترغیب میکنه (کلی فیلم و کتاب دراین مورد داریم) بگذریم از اینکه من از پایه این کاررو کثیف و حال بهم زن میدونم. اما دوستان لطفا به جای بازتولید اون فرهنگ پوسیده، نگاه این کتاب رو گسترش بدید. بپذیرید و جزء استاندارهاتون باشه که ما عاشق میشیم بهم میپیوندیم برای عشق به هم نه عوامل جانبی مثل فرزند آوری. برای من کوئین شخصیت قابل درکی نبود چون من هرگز مادر شدن رو یک الزام در روابط زناشویی ندیدم اما میتونم احساسات زنانه‌اش رو درک کنم. کتاب بدون پیچیدگی و داشتن گره داستانی یه روایت تخت و ساده از زندگی یه زوج هست. خیلی خوب نشون داد که انفعال و درماندگی در یک سیر تکاملی به کنش و راحل یابی منجر شد، در واقع دلایل درست و محکم برای پیوند و ارتباط هرچند با گذر سالها کمرنگ تر جلوه میکنه اما به قوت خودش داره درخت زندگی رو تغذیه میکنه. از موارد قابل تحسین برای من این بود که نشون داد چقدر ماهیت عشق مهمه نه فرم و ظاهر اون، مهاجرت به کشور و محلی که عاشقشی، عشق به چشمای معصوم یک سگ، انجام کاری که عشق رو درونت بیدار میکنه و طنازی و شوخ طبعی به جای غصه خوردن چقدر چاره‌ای برای زیستن