نظر محمدرضا برای کتاب آقای خیلی پیر با بال های خیلی بزرگ

خوندنش مثل یه کابوس بود که نمی تونستی چشمات رو ببندی. مارکز اونقدر واقعی این دردِ باورت رو توصیف کرده که تا چند روز هر پرنده ی زخمی رو می بینی، دلت می گیره. آدم ها اون پیرمرد فرشته صفت رو توی مرغدونی قفل می کنن، بهش سنگ می زنن، پرهای چرکش رو می کنن و ازش پول در میارن. غم انگیزتر از همه اینه که اون فرشته هیچی نمیگه، فقط تحمل میکنه تا روزی که بال درمیاره و میره... خوندنش سخته، اما هر آدمی باید یه بار که اسمش "بشره" رو تو آینه ببینه.