نظر محمدرضا برای رمان انجمن شاعران مرده

من اول فیلمش رو دیدم با بازی رابین ویلیامز (که بیبدیل بود) و بعد رفتم سراغ رمان «انجمن شاعران مرده» نوشتهٔ «ان. اچ. کلاینباوم». نکته جالب اینکه این رمان در واقع رمانیزهٔ فیلمنامه هست، نه برعکس، و خب همین باعث میشه بعضی صحنهها دقیقاً مثل فیلم جلوی چشمت شکل بگیره. جان کیتینگ اون معلم بینظیرِ «کارپه دیم» (غنیمت شمار لحظه رو) که شاگردای آکادمی ولتون رو به شعر و زیستن واقعی دعوت میکنه. تأثیرش روی نیل پری، نایلز، ناکس و بقیه واقعاً عمیقه. اون پایان تراژیکش برام خیلی سنگین بود، مخصوصاً اون سکانس آخر که پسرا روی میزها میرن و میگن «ای کاپیتان، کاپیتان من». اشکم رو درآورد. اما راستش شخصیتپردازی توی کتاب به خوبی فیلم نیست و بعضی دیالوگها زیادی شعاری میشن. باز هم میارزه براش؛ چون یادت میده «ادبیات چیزیه که ما رو زنده نگه میداره، نه تنفس».