نظر محمدرضا برای رمان جری جوان

این کتاب رو خودم توی نوجوونیم خوندم و هنوزم که بهش فکر میکنم، یه لبخند روی لبم مینشینه. جین وبستر بعد از موفقیت بزرگ «بابا لنگدراز» (که جودی ابوت رو داره)، اینبار سراغ شخصیت زن یتیم و مستقل دیگهای رفته ولی اینبار به اسم «جری» (جرالدینا). چیزی که این کتاب رو برام خاص میکنه، صراحت و شوخطبعی جری در نوشتن نامه هاشه (باز هم فرم نامهای، مثل بابا لنگدراز). وبستر استاد اینه که با زبون ساده، مسائل عمیق مثل فقر، غرور، دوستی و عشق رو بیان کنه. یه جاهایی داستان زیادی شیرین و ایدهآلیست میشه، مخصوصاً رابطهش با «رونالد» که یه کم کلیشهایه. اما پایانش طوری نیست که آدم بگه همه چی عالی شد، بلکه یه جور امید واقعگرایانه داره. اگر از «بابا لنگدراز» خوشت اومده، این رو هم دوست خواهی داشت. ولی اگه دنبال پیچیدگیهای ادبی هستی، شاید به سادگیاش بخندی. من که عاشقش شدم؛ جری مثل یه دوست واقعیه که برات نامه مینویسه.