نظر محمدرضا برای کتاب خاطرات آدم و حوا

این کتاب یکی از بامزه ترین و در عین حال عمیقترین چیزهایی بود که از مارک تواین خوندم. اون شوخطبعی خاصش رو توی دفترچه خاطرات آدم میبینی که مدام از دست حوا شاکی و خودش رو تنها منطق میدونه. اما جایی که کتاب برام جان گرفت، خاطرات حوا بود؛ نگاه شیفته و مادرانهاش به دنیا، اسم گذاشتن روی هر حیوان، و عشقی که به آدم داره، حتی وقتی به نظر میرسه اون لایقش نیست. پایانش به طرز غیرمنتظرهای احساساته، مخصوصاً جایی که حوا مینویسه: «کاش او میدانست اگر او را دوست ندارم، چه بیابانی جای من خالی میکرد.» خوندن نظرات دو طرف درباره یک اتفاق، قشنگ نشون میده سوءتفاهم بین زن و مرد از همون اول وجود داشته!