نظر آذرخش برای کتاب اسکار و لوسیندا

موضوع داستان خیلی خوب بود، اما نگارش روان و ترجمه ی قوی ای نداشت؛ مثلا بجای اینکه بنویسن عمه ی بیلی نوشته بود خواهرِ پدرِ بیلی!، هرچقد ساده تر نوشته بشه که راحتتر فهمیده بشه طبیعتا مطالعه دلنشینتر میشه. اما در رابطه با اعتقادات مذهبی و ارتکاب گناهان که موضوع داستان بود: اینکه چطور افراط و تفریط، اعتقادات بنیادگرایانه و خشک مذهبی در نهایت موجب نابودی شد؛ نه نابودی یک نفر که چند نفر! دین و مذهب عامل بازدارنده ای هست برای انسان که خودش و جهانش رو نابود نکنه اما زیاده روی در دینداری که شامل سختگیری بیش از حد و محرومیتهای کامله هم به همون اندازه ویرانگره. بنظرم اسکار و امثالش تحت تأثیر خانواده یا جامعه؛ مبلّغ مذهبی میشن یا رو به دین و مذهب میارن نه از خواسته ی قلبی، گاهی تمایلات هر چقد هم ناپسند باشن انقد قوی ان که دین نمیتونه مانع انجامشون بشه، کم نیستن مبلغان مذهبی که مردم رو ارشاد میکنن و بقول خودشون در مسیر درست قرار میدن اما در خفا به علاقمندیهاشون میپردازن، دقیقا همون اعمالی که گناه شمرده میشن و مردم رو از انجامشون بر حذر میدارن! از طرفی هم دچار دوگانگی میشن، از ترسِ خدا و آخرت به دعا و عبادت متوسل میشن که گناهشون بخشیده شه (به شیوه ی اسکار). ولی چه فایده؛ جز تباهی و رسوایی چی موند براش؟ بهتر نیست تعادل برقرار بشه تا اینکه انسان تباه بشه، تظاهر و ریا نباشه و منجر به سستی اعتقاد نشه، حالا مثلا جایگاه اسکار و امثالش در بهشت برینه؟ همین مسائل هم باعث ایجاد اختلاف نظرهای بسیار و گسترش شاخه های بسیارِ دین شده!. سپاس.