نظر پگاه پارسا برای کتاب بوف کور

قصه نیست، تصویر نیست و خاطره‌ام نیست از نظر من، اتفاقاتی است در ابعاد دیگر زندگی، در لایه‌های اثیری و ناخودگاه جمعی همه ما با ریشه مشترک همه ما در ایران به مانند گیاهی هستیم که از ریشه کنده شدیم و روان و خاطره‌ها و خواسته‌ها و آرزوهایمان با روزمرگی زندگی نکبت زده سنتی ما‌ همخوانی ندارد همیشه ماتمی داریم، در عشق در مرد بودن در زن بودن، باورهای آلوده‌ای که در ذهنمان ریختن ولی هرگز با سرشت ما همخوانی نداشت هر سیاهی را باید بپذیریم به خاطر سنت‌های واپس زده جامعه،