نظر یاسین صوفی برای کتاب وابستگی ممنوع

کتاب «وابستگی ممنوع» نوشته آندری ندلکو، از اون کتاب هاییه که انگار یه دوست صریح و بی تعارف نشسته روبه روت و می گه: "ببین رفیق، مشکل از اون آدمه نیست، از اینه که تو بهش چسبیدی. "داستان چیه؟ ندلکو حرفش اینه که وابستگی عاطفی فقط مال روابط عاشقانه نیست. ممکنه به یه شغل، یه سبک زندگی، یا حتی یه تصویر ذهنی از خودت بچسبی و نفهمی چرا ته دلت همش ناآرامی. کتاب رو راست و بی پیچوندن می گه چطور این چسبیدن رو بشناسی، باهاش روبه رو بشی، و آروم آروم ولش کنی. چیزش چیه که می چسبه؟ لحن کتاب اصلاً مغرور و بالانشین نیست. نویسنده انگار کنارت راه میاد و می گه: "منم تجربه کردم، سخت نیست، فقط باید اول قبول کنی که وابسته ای. " یه عالمه مثال واقعی داره که می بینی ای بابا، این خود منه. به جای نصیحت های تکراری، یه جور خودآگاهیِ عملی یادت می ده. نکته اش کجاست؟ بعضی جاها زیادی خلاصه ست. اگه دنبال تحلیل عمیق روانشناسی باشی، شاید کم بگذاره. ولی برای یه تلنگر اولیه و یه شروع تازه عالیه. خلاصه: اگه حس می کنی خوشحالی ت به فلان آدم یا فلان شرایط گره خورده و این اذیتت می کنه، این کتاب یه رفیق جمع وجوره که بهت یاد می ده چطور خودت رو از این قفس نامرئی بیرون بکشی. قشنگ ترین پیامش؟ "تنها باشی هم کامل هستی. "