نظر علیرضا مفتاح برای کتاب صوتی مهمانی تلخ

اولین کتابی بود که از آقای گلشیری خوندم. کامنتهای منفی زیادی گذاشته شده و شاید کمی زیاده روی شده. نویسنده در بخش های مختلف به بیان جزئیات زیاد و دقیق صحنه ها، دیالوگها و افراد پرداخته، که شاید به نظر زاید و غیرضروری بیاد و باعث سررفتن حوصله خواننده بشه، اما برای من خیلی تصویر ذهنی خوبی ایجاد کرد طوری که خودم را در داخل صحنه و نزدیک شخصیتهای داستان حس می کردم، یک جور طراحی صحنه که مخاطب رو بهتر درگیر قصه میکنه، البته شاید در نسخه صوتی این حس حضور در فضا بیشتر هم شده. داستان ایده ای شبیه به فیلم معروف رودخانه مرموز با بازی راسل کرو داره، جایی که یک انسان آسیب دیده از لحاظ روانی (قربانی تجاوز در کودکی که با تروماهای ناشی از اون بزرگ شده و تشکیل خانواده داده) در حالی که یک زندگی ظاهرا عادی داره، ناگهان مورد سوءظن قرار می گیره و گمان می رود مرتکب جنایت شده، در نهایتا این بد بینی و قضاوت عجولانه باعث میشه کسانی که به ظاهر سالم اما در واقع بیمار واقعی هستند دست به جنایت اصلی بزنند و البته خیلی زود متوجه میشن که اشتباه کردند اما کار از کار گذشته. نویسنده حس تعلیق و انتظار رو در طول روایت داستان به خوبی ایجاد کرده و به نظرم در تمام مدت چه موقعی که استاد وارد خانه ایرج در تهران میشه، چه در بدو ورود به باغ و چه در طول اقامت شبانه و گشت و گذارها منتظر هستیم که ایرج دست به عمل انتقام جویانه بزنه، اما در نهایت این استاد هست که دیوانگی و تنش رو در داستان شروع میکنه. چیزی که در این داستان زیاد برای من پذیرفتنی نبود و کمی از واقعی بودن اون کم می کرد، بیش از حد راحت بودن و معاشرتی بودن استاد و همسرش با یک غریبه و همچنین اختلاف سنی زیاد استاد و همسرش با ایرج برای چنین معاشرتی هست.