نظر آرثئا برای کتاب گزیده اشعار نیما یوشیج

نیما یوشیج پدر شعر نوی فارسی... واقعا خیلی هامون شعر نو رو با یوشیج شناختیم و با تعدادی از آثارش، از زمان مدرسه آشنایی داریم، مثلا من بعد از حدود۱۷، ۱۸ سال هنوز شعر مهتاب رو کاملا حفظ بودم و این نشون میده چقدر اون کلمات توی ذهن ما ریشه دوونده. یوشیج در نوع خودش تغییرات نوآورانه ای رو توی قالب شعری ایجاد کرد ولی من شخصا شعر سپید رو بیشتر دوست دارم و به خاطر آزادی بیشتری که توی انتخاب کلمات هست حس میکنم احساسات راحت تر منتقل میشه. شعر نیمایی با اینکه خیلی از شعرهای قبل از خودش که پایبند به وزن و قافیه بودن، متفاوته ولی هنوز کاملا از بند اون ها آزاد نشده و به ظاهر پلی بین قالب سنتی و آزاده. شعر نیمایی وزن و آهنگ خاصی داره که مخصوص خودشه و بیشتر هم روی مسائل اجتماعی فلسفی توجه کرده. برای مثال توی شعر "ای آدم ها" یه بخش میگه: "آی آدم ها که بر ساحل بساط دلگشا دارید! نان به سفره، جامه تان بر تن؛ یک نفر در آب می خواند شما را. "مفهومش کاملا هویداست پس نیاز به نقد استادانه نیست؛ هر کسی پیام رو میگیره. داره همدردی رو در آدم هایی که از نظر اجتماعی در رفاه و آسایشن بیدار و اون ها رو به فکر و توجه به اطرافیانشون تشویق میکنه. توی یکی از شعرهای دیگه هم خوندیم: "زان که بر ضد جهان گویم سخنیا جهان دیوانه باشد یا که من"و توی شعر مهتاب، که همه باهاش آشناییم هم اومده: "غم این خفته ی چندخواب در چشم تَرم می شکند"کاملا مشخصه هدفه نیما علاوه بر نقد اوضاع اجتماعی و فرهنگی جامعه، دادن یه نوع هشدار یا تلنگریه که مستقیم به طرز فکر عده ای زیادی از آدم ها وارد میشه. از این نظر نیما مثل یه آزموزگار دلسوز داره خواننده ها رو دعوت به تامل و اندیشه توی مسائل مختلف میکنه و این نکته ی برجسته ی شعرهاشه.