نظر hamed kh برای کتاب خاطرات آدم و حوا

برای من بیشتر از یک بازنویسی طنزِ داستان آفرینش بود؛ یک جور بررسیِ روشنِ رابطه‌ی انسان با روایت است. تواین آدم و حوا را از حالت نمادهای دور و مقدس در می‌آورد و به دو راویِ زمینی تبدیل می‌کند: آدمی که دنبال توجیه است و حوا/دیگری که تجربه را از مسیرِ برداشت‌ها و فشارهای روایتِ دیگران رد می‌کند. همین زاویه‌ی دید باعث می‌شود ما مدام بین چه اتفاقی افتاده و آدم‌ها چه برداشتی از اتفاق می‌سازند، رفت‌ و آمد کنیم.