نظر آرثئا برای کتاب ما شروعش می‌کنیم

کتاب خوبی بود، عاشقانه ی لطیف و دلنشینی داشت که با یه سری چاشنی ها، چالش برانگیز شده بود و خوندنش رو دل انگیز میکرد اما واقعا در حد جلد اولش نبود. به نظرم جلد اول پرمفهوم و از لحاظ احساسی پیچیده تر و سنگین بود ولی تو این جلد حس کردم کالین هوور سعی داره بیشتر روی احساسات مثبت کار کنه تا دلخراش که البته با توجه به ماهیت رابطه ی لیلی و اتلس، دور از ذهن نبود. میخوام یکم شخصیت ها رو از دید خودم تحلیل کنم؛ رایل مردی بود که من به شدت از دستش عصبانی بودم و گاهی ازش متنفر میشدم ولی در عین حال ناخواسته دلم براش میسوخت اما توی این جلد اون رویی رو از رایل دیدم که دیگه هیچ مهربونی و جذابیتی توش نمونده بود و فقط خشم و نفرتی بود که توی وجودش مونده و سعی داره اون رو با فرافکنی به دیگران نسبت بده. از این جهت تمام دلسوزیم نسبت بهش از بین رفت و بی اعتمادی و خطر جاش رو گرفت. به نظرم ترس لیلی اوایل کتاب کاملا به جا بود؛ خشونت چیزی نیست که فقط توی روان آدم بمونه بلکه حتی بدنش هم این خاطرات تلخ رو توی خودش ذخیره میکنه. گاهی حتی قبل از اینکه خود فرد بفهمه، بدنش نسبت به خشونتی که بهش شده واکنش نشون میده و با ترشح هورمون ها هشدار میده، پس ترس طبیعی و تا حدی اجتناب ناپذیره تا وقتی عامل محرک بیرونی حضور داره. اما لیلی تونست این واکنش ها رو با حضور و عشق اتلس کم کنه. فکر میکنم اتلس خوب تر از اونیه که وجود داشته باشه! مردی که با وجود طرد شدن، آوارگی و فشارهای سنگینی که از نوجوانی روش بود تونست یه بزرگسال کامل و بالغ بشه که چرخه ی آسیب هاش رو متوقف کرده و به جای زخم زدن به دیگران، دنبال راهی برای التیام دردهای خودش و اطرافیانشه. چالشی که با برادرش داشت نشون میداد اتلس تا چه حد قابل اعتماد و مطمئنه.