نظر سما جعفری برای کتاب تنها در این وادی

نویسنده این کتاب قطعا نابلد نیستند ولی بیش از حد آب بستند به داستان. نهایتا خودشان هم انگار خسته شدند و یک جوری سر و ته قصه را هم آوردند. این همه زیاده گویی برای مخاطب خسته کننده هست و حوصله اش رو سر میبره. بعضی اتفاقات غیر ضروری بود و باعث طولانی شدن داستان شده بود و گاهی هم دیالوگها بی محتوا و حتی بی ارتباط و نامفهوم میشد. مشخص هم نبود ایشان چه علاقه ای داشت که تک تک شخصیتها را بفرستند سینه قبرستان... با این که نمیدانم داستان چه سالی نوشته شده اما به شدت سبک نگارش قدیمی داشت که باعث میشود امروزه هر کسی این نوع داستان ها را نپسندد. در ویژگی های شخصیتها خیلی اغراق شده بود. مثلا فردان به شدت خوشگذران و خودشیفته بود، به طوری که گاهی درباره خودش به صورت سوم شخص حرف میزد! سهراب کاملا مثبت بود و حتی برای طبیعی بودن، به یک ویژگی منفی هم راجع به او اشاره نشده بود. هوتسا هم بیشتر شبیه افراد نامتعادل بود. بسیار بی فکر، بی اخلاق، لجباز و... بار دوم واقعا نیاز نبود ماجرای خیانت تکرار شود و شاید بهتر بود ماجرا طور دیگری رقم میخورد. فردان که مدتها ناپدید شده بود، به محض سر و سامان گرفتن زندگی هوتسا چقدر راحت برمیگشت! و هر بار هم هوتسا او را میپذیرفت! پایان قصه واقعا خنده دارترین قسمت داستان بود که شخصیتهای داستان با نذر و نیاز و شفا و چادری شدن، در فکر پاک کردن گذشته و آغاز دوباره بودند.